niedziela, 8 listopada, 2026
spot_img
spot_img

Najpopularniejsze

Zobacz również...

Trzy lata więzienia za odpady w Policach. Ponad 60 tys. ton śmieci i 27,4 mln zł za uprzątnięcie terenu

Po kilkunastu latach od zamknięcia składowiska przy ul. Kamiennej w Policach zapadł wyrok w sprawie działalności firmy Ecorama. Były prezes spółki Krzysztof K. został skazany na trzy lata pozbawienia wolności. Sąd wymierzył mu również 50 tys. zł grzywny oraz 65 tys. zł nawiązki na rzecz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Drugi oskarżony, Andrzej W., został uniewinniony. Wyrok nie jest prawomocny.

Sprawa dotyczy terenu przy ul. Kamiennej, gdzie przez lata rosły hałdy odpadów. Zalegały tam między innymi wióry, ścinki, trociny, papier, drewno, gruz, cegły, ceramika i metale. Sąd zwrócił uwagę, że na terenie znajdowały się także odpady komunalne oraz medyczne, których Ecorama nie była uprawniona przyjmować. Skala problemu okazała się znacznie większa, niż wynikało z początkowych szacunków. Do jesieni 2023 roku z nieruchomości wywieziono ponad 63 tys. ton odpadów. W akcie oskarżenia mowa była wcześniej o około 48 tys. ton.

To szczególnie mocno kontrastuje z warunkami, na jakich spółka otrzymała zezwolenia. Jak wynika z ustaleń sądu, dokumenty pozwalały na przyjęcie maksymalnie 12 tys. ton odpadów w ciągu trzech lat. W praktyce na niespełna pięciohektarowym terenie zgromadzono wielokrotnie więcej materiału, a problem pozostał na miejscu także wtedy, gdy działalność firmy faktycznie się skończyła.

Sąd uznał, że Krzysztof K. był osobą, która formalnie i faktycznie kierowała działalnością Ecoramy. W uzasadnieniu wyroku wskazano na dowody obejmujące między innymi zeznania kilkudziesięciu świadków oraz zdjęcia lotnicze. Te ostatnie miały szczególne znaczenie dla ustalenia, jak szybko i w jakiej skali rosła ilość odpadów. Materiał fotograficzny wskazywał, że największe ilości śmieci pojawiały się na terenie w latach 2011–2012. Istotnym elementem oceny sądu były także finanse spółki. W latach 2009–2012 przepływy finansowe Ecoramy utrzymywały się na podobnym poziomie, podczas gdy ilość odpadów na działce gwałtownie rosła. Zdaniem sądu trudno było znaleźć ekonomiczne uzasadnienie dla takiego zestawienia danych. Pojawiło się również pytanie o pochodzenie odpadów oraz sposób ich rozliczania. Sąd nie dał wiary tłumaczeniom, według których odpady miały być przyjmowane bez opłat.

Historia Ecoramy nie zakończyła się jednak wraz z pojawieniem się kolejnych kontroli. W sierpniu 2012 roku wygasła umowa dzierżawy terenu. Starostwo oczekiwało zwrotu nieruchomości w stanie wolnym od odpadów. Do tego nie doszło. Nie udało się również skutecznie wyegzekwować wszystkich należności związanych z dzierżawą. Ostatnia wpłata Ecoramy miała trafić do samorządu 11 stycznia 2012 roku.

W 2013 roku spółka została sprzedana dwóm osobom, które kilka lat później zmarły. Według ustnych motywów wyroku sąd uznał, że była to transakcja mająca na celu formalne odsunięcie dotychczasowych osób związanych z działalnością firmy od odpowiedzialności za jej dalsze losy. Ecorama miała już wówczas problemy finansowe i faktycznie nie prowadziła działalności w sposób odpowiadający założeniom, na podstawie których otrzymała pozwolenia.

Sama firma przedstawiała wcześniej zupełnie inną wizję tego miejsca. Krzysztof K. przekonywał w trakcie procesu, że przy ul. Kamiennej miał powstać nowoczesny zakład przetwarzania odpadów, jeden z najnowocześniejszych w regionie. Zapowiadano zatrudnienie nawet stu osób, a planowana instalacja miała mieć wydajność sięgającą 80 ton na godzinę. W sądzie pojawiały się jednak relacje świadków opisujących znacznie skromniejszą rzeczywistość: ręczne sortowanie odpadów przez kilka osób i niewielki taśmociąg. K. przekonywał, że taki sposób pracy miał być jedynie rozwiązaniem przejściowym, a zgromadzenie większej ilości odpadów tłumaczył między innymi przygotowaniem zapasów na okres zimowy.

Śledztwo w tej sprawie ma długą historię. Pierwsze zawiadomienie zostało złożone w 2015 roku przez zastępcę burmistrza Polic. Początkowo prokuratura odmówiła wszczęcia śledztwa, uznając, że brak było podstaw do przyjęcia znamion czynu zabronionego. Kilka lat później sprawa została jednak ponownie podjęta przez prokuraturę okręgową. W toku dalszego postępowania ustalono, że działalność Ecoramy była prowadzona niezgodnie z obowiązującymi przepisami i decyzjami administracyjnymi, a konsekwencją miało być poważne pogorszenie jakości powierzchni ziemi.

Badania wykazały obecność bardzo wysokich stężeń między innymi cynku, kobaltu, miedzi, ołowiu oraz kadmu. W efekcie sprawa dotycząca dawnego składowiska przestała być wyłącznie historią o nielegalnie pozostawionych odpadach. Stała się również problemem środowiskowym, którego skutki trzeba było później usuwać za publiczne pieniądze.

I właśnie rachunek za ten problem jest dziś jednym z najbardziej uderzających elementów całej historii. Uprzątnięcie odpadów i późniejsza rekultywacja terenu kosztowały 27 379 681 zł. Sam wywóz śmieci zakończono w październiku 2023 roku, a w 2024 roku przeprowadzono rekultywację obszaru o powierzchni 4,61 hektara. Znaczną część kosztów pokryły środki publiczne. Gmina Police otrzymała z NFOŚiGW dotację w wysokości niemal 20,4 mln zł, Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej udzielił pożyczki przekraczającej 3,1 mln zł, a Powiat Policki wyłożył ponad 2,3 mln zł.

To oznacza, że przez lata problem pozostawiony na prywatnym terenie ostatecznie stał się problemem całej społeczności. Mieszkańcy nie mieli wpływu na działalność Ecoramy, lecz to publiczne instytucje musiały znaleźć pieniądze na wywiezienie tysięcy ciężarówek odpadów i przywrócenie terenu do stanu, który pozwalał na jego dalsze użytkowanie.

Nie udało się przy tym odzyskać wszystkich pieniędzy, które można byłoby wiązać z odpowiedzialnością właściciela czy dzierżawcy terenu. Samorząd nie wyegzekwował zaległych opłat za dzierżawę. Umorzono także postępowanie dotyczące odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości. W efekcie obok pytania o to, kto odpowiada za pozostawienie odpadów, pozostaje również pytanie o skuteczność wcześniejszych działań podejmowanych przez instytucje publiczne.

Podobnie wygląda kwestia kar nakładanych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska. Kontrole przeprowadzano między innymi w 2010 i 2012 roku, a także po pożarze odpadów w 2018 roku. WIOŚ naliczył dwie kary po 10 tys. zł, jednak żadna z nich nie została ostatecznie zapłacona. Według informacji przekazanych przez inspektorat postępowania egzekucyjne zakończyły się z powodu nieściągalności należności.

Wyrok sądu zamyka jeden etap tej wieloletniej historii, ale nie kończy wszystkich pytań. Krzysztof K. został skazany, Andrzej W. uniewinniony, a obie strony zapowiadają analizę pisemnego uzasadnienia i rozważenie dalszych kroków prawnych. Prokuratura również nie wyklucza odwołania od uniewinnienia drugiego oskarżonego. Dopiero prawomocne rozstrzygnięcie przesądzi o dalszym losie sprawy karnej.

Pozostaje jednak coś, czego żaden wyrok nie cofnie. Ponad 60 tys. ton odpadów trzeba było wywieźć z terenu przy ul. Kamiennej, a przywrócenie tego miejsca do właściwego stanu pochłonęło 27,4 mln zł. To cena, którą w znacznej części zapłaciły instytucje publiczne. Historia Ecoramy pokazuje więc nie tylko konsekwencje niewłaściwego gospodarowania odpadami, ale również to, jak długo może trwać usuwanie skutków decyzji podejmowanych wiele lat wcześniej – i jak łatwo rachunek za pozostawiony problem może ostatecznie trafić do publicznej kasy.

 

 

Popularne Artykuły